شب ساکت وسقف آسمان کوتاه است***برپهنه دشت رد پای ماه است***هر ثانیه از ستاره ای می پرسم***تا خانه دوست چند ساعت راه است***به کاروانسرای بین خاک و افلاک خوش آمدید

وبلاگ تفریحی سرگرمی فروهر

mi118.com
 
 
فریادی در سکوت
 
مرداد 1387
ش ی د س چ پ ج
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31  

آرشیو

یکشنبه 6 مرداد 1387
یاد دیداری که با گلهای پرپر داشتم

6 مرداد 87 داراب

 

یاد دیــــــداری که با گلهـــــای پرپر داشـــــتم

یاد عــــــطر خاطراتی را که در ســـــر داشتم

پای گــــل زیر صنـــــوبر آتشی کــــــردم به پا

سنــــــگر آزادگی را مــــــن منـــور داشـــــتم

ساده بودم ، شعر می گفـــتم برای سادگان

شــعر سرخ سادگی را جمله از بر داشـــــتم

دامــــنی گل می خــریدم از بهار ســــــبز باغ

باغ را از عطر شــعر خود معــــــطر داشــــــتم

شعر من تصویری از بیهودگی های من است

بهر تو تصـویر خود را مـــــن مصور داشـــــــتم

درب نا اهلان به رویم بسته ، زندانــی شدم

من کلیــدی از نیایش بهـــر این در داشـــــتم

خنجری در دست همراهان و من بی اعــــتنا

عــــــادت دیرینــــــه من با زخم خنجر داشتم

بسته فـــــریادم کـــــــه تا یادم رود فـریادی ام

یـــــاد فـــــــریادی کـــــه با الله اکبر داشــــــتم


جمعه 7 تیر 1387
تولد

راستی امروز روز تولد من بود . هنگام چک کردن ایمیل در بعد از ظهر یکی دو نفر از بینندگان خوبم که معلوم است افراد باذوق و خوش احساسی هستند با دسته های گل به من تبریک گفتند . به آنها و همه دوستان خوبم سلام عرض نموده و تشکر می کنم و از اینکه یادم نبود من خود این روز را به دوستان اعلام کنم شرمنده ام و این بیت را مناسب حال خود در این روز می دانم و تقدیم بینندگان خوبم می کنم :

 

من خودم یادم نیست

چند سال است

که در روی زمین

خوار شدم

چند سال است

که

افتاده گرفتار شدم

من خودم

یادم نیست ...


سه شنبه 7 خرداد 1387
دلم گرفته ...

داراب ۷ خرداد ۸۷

یاد دستان

ورم کرده ی زندانی من

که پر از

ثانیه بود

یاد تنهایی من ... :

 

دلم گرفته پر از لحـــظه های ســـــرشارم

کـه بمـــــب حادثه خیزد ز مــــــوج گفتارم

چقدر ســکوت گرفته ست دور تنــــــهایی

به آب ثــــانیه شــــــویم ســـــکوت رفتارم

نسـیم می وزد و شانه می کند مــــــویت

رفیق مونـس شـــــب های تار بیـــــــمارم

بیــــــــا و بال بــزن بر کـــــــویر تنهـــــــایان

چه عزتی که در این آشـــــــیانه مــن دارم

همـیشه باد به گوش زمانـــــــه می خواند

تــرانه های قشـــــنگی که مــــــاند از آثارم

ز ابر تیره ای که فراز است دور هستی من

بیــــا که نم نم باران هـــــــنوز مــــــی بارد

تو رفتی و شب تنهایی ام پریشان شـــــد

منم که عکس غربت من مانده روی دیوارم


جمعه 12 بهمن 1386
زندانی دلتنگ زمانیم ببینید

داراب ۱۲ بهمن ۸۶

 

افتـــــــــاده تر از بــرگ خــــــــزانیم ببیـــــــنید

زنــــــــدانی دلتنـــــــــگ زمانیـــم بــــــــبینید

درهای زمــــان بــــــسته به روی نــــــــظر ما

ما بســـــته و پیوســـــــته نهانیم ببـــــــینید

ساکن به فراموشــــــی دلـــــــگیر زمیــــــنیم

جاری شــــــده در خون جهانــــــیم ببیـــنید

گنـــــجیم فرو رفته به مـــــــرداب زمـــــــــانه

افــــــتاده و در امن و امــــــــانیم ببینــــــــید

در دست کـــــــــویریم و آواره ی طــــــــوفان

ما تشـــــــــــنه ی آذوقه و نانیم ببیــــــــنید

فکرم هیجان دارد و شعرم هیــجانی است

ما شــــــــاعر شعر هیــــــجانیم ببینیـــــــد

تنــــــهایی خــــــود را به چـرا برده به صحرا

شـــبها بر این بره شــــــــــبانیم ببینــــــــید

ما کــشته و آشـــــــفته ی فریاد بلنـــــــدیم

صــــــــــد ســــال دگر باز همانیــــــــم ببینید

با آه و فغان روز به شــب برده به حـــــسرت

ما بلــبل ماتم کده ی آه و فغانیم بــــــبینید

از من به جهان مانده نه نامی نه نـــشانی

آواره ی بـــــی نام و نشــــــانیم ببیـــــــنید

هرکس نگران اســـت به احـــــــوال دل خود

مـــــــا بهـــر فرا خود نگــــــرانیم ببیــــــــنید

کس نیست که با بیکـسی ما بنــــــــشیند

بیکــــس شده در ذهن کســــــــانیم ببینید


جمعه 27 مهر 1386
آخرین گریه شب آخر بود

داراب ۲۷ مهر ۸۶

 

جــشن تنهایی مــــــن روی گلــــــی پرپر بود

ناله ی بــودن من کــــــودک بی مـــــــادر بود

رفتــــــی و گریه نیـــــــامد به ســــــراغم دیگر

آخــــرین گریه ی ما ســــــوز شــــــب آخر بود

یــاد دارم که به گـــــــلزار طــرب می رفتــــــیم

دست من ، دامن تو دست تو بر ســـــاغر بود

یاوری نیــــست که من را ببــــــرد تا ســـــاحل

کاش در بحــــر خروشنده یکــــــی یــــــاور بود

یاد دارم که فضا روی ســــرم گل مــــــی ریخت

نه چو امروز به سـر ، سایه ی صد خـــــنجر بود

می برد بــــــاد ز خاکســــــتر من رنـــــــگ بقا

روز خاکــــــستری ام غرقـه به خاکـــــــستر بود

سر کجا مثــــــــل دو پا ارزش بـــــــــودن دارد ؟

پیش پایم هــــمه جا نعش هـــــــزاران سر بود

سبز می شد دو سه گلدسته در اطراف شما

اگـــــر امــــــروز مـن آســــــودگی خـــــاطَر بود

دفتــرم روی هوادار ندیدســـــــت و خــــــوشم

دســـت خالق به هـــــواداری این دفتـــــــر بود

جای من نیـست مکانــــی که در اینجا هستم

جـــــلوه ی بودن من در قفســــــی دیــــگر بود


برای عضویت در خبرنامه این وبلاگ نام کاربری خود در سیستم بلاگ اسکای را وارد کنید
نام کاربری
تعداد بازدیدکنندگان : 41923


Created by: Mostafa.R

Powered by BlogSky.com

عناوین آخرین یادداشت ها
  • یاد دیداری که با گلهای پرپر داشتم

  • تولد

  • دلم گرفته ...

  • زندانی دلتنگ زمانیم ببینید

  • آخرین گریه شب آخر بود

  • دلگیر

  • خدا افسرده امروز

  • زیر دندان شب

  • گویا که قرار است که افسانه بگیرند

  • داراب

  • نشسته سادگی ام پیش مهربانی تو

  • من نشانم دفن کردم زیر کاج کنج باغ

  • خواب شیرین

  • حک شده بر سنگ قبر مادرم

  • بیایید بیایید



پست الکترونیکی

ما بر آنیم که آشفته تر از این باشیم

مورد کینه ی دینداری بی دین باشیم

می فروشیم کتاب و قلم و دفتر خویش

تا به درویشی عزلت زده تامین باشیم

داده آوارگی آزادگــی و جاه و مقـــام

بهتر آن است که آواره و مسکین باشیم

داد و نفرین به زمان نیست سزاوار از ما

اصلح آن است که ما مورد نفرین باشیم

چینی غـــربت تنـــهایی مـــا می شکـــند

در وطن بوده و یا در ختن و چین باشیم

کینه را جـــای نشـــــد در بر تنهایی مـــا

شـــرم مـــا باد اگــــر جایـــگه کـــین باشیم

نوش ما باد که شب های پر از غصه و درد

همـــدم زهره و هم صـــحبت پـروین باشیم

اسب هشیاری ما سوی خـــــرد می تازد

روزگاریست که پا بسته در این زین باشیم

این شعر را در روز اول بهمن ماه ?? در داراب سروده ام و تقدیم بینندگان خوبم می کنم :            

 

پای عکس تو عجب ثانیه غم می بارد

چرخ گردون زمان ثانیه بار هست هنوز